क्रेझ

कृतीशीलता कमी होण्याचं कारण विचाराल तर, ते चर्चेच्या उत्तरापर्यंत घेऊन जातं. चर्चा करण्यात इतका वेळ घालवला जातो की, प्रत्यक्षात काम करायचं राहून गेल्याचं लक्षातही येत नाही! कृतीला गती देणारी चर्चा घडणार नसेल तर, ती न झालेली बरी. चर्चेची साधनं मुबलक प्रमाणात वाढली आहेत. सोशल मिडीया तर रोज ऊफाळून वाहत असतं. एखादा काय वागतोय? ते बरोबर की चूक? याच्या चर्चा. अगदी सायकलिंगला कुठे जायचं? तिथेच का? यावर चर्चा, घर बसल्याच! किती वाजता निघायचं? तेव्हाच का? यावर चर्चा, घर बसल्याच! अरे बाहेर तर पडा, भेटा तर खरं, मग ठरवा!

सगळ्यांचे लाईव्ह स्टेटस अपडेट्स, सायकलवरून तोल जातानाही लाईव्हच! बघणाराही काय रंगात येऊन इतरांना दाखवेल, काही नेम नाही!
अश्या या क्रेझला उद्देशून एक प्रश्न आहे...

मी काय करतोय हे तुम्हाला का पहायचंय?
फेसबूक, इन्स्टा, व्हाॅट्स अॅप, माझं का बघायचंय?

कोण आहात माझे तुम्ही?
मित्र, की नातेवाईक?
भेटला आहात का कधी?
काल-परवा की दशकांपूर्वी?

सहज, चुकून की ठरवून?
ते नाते, आहे का अजून?

का मिडीया वरच्या चर्चेत
मन झालंय कलूषित?
ओळख दाखवायला देखील
कारण शोधताय कदाचित!

अहो राहू द्या राहू द्या

जवळ आलोय इतके
की, अपमान होतात भराभर
दुरूनच डोंगर साजरे
कुणी म्हणून गेलंय खरोखर

रोज भेट, मिडीया पेक्षा
प्रत्यक्षात कधी घडावी
दृष्य पूर्वग्रहांपेक्षा
थेट ग्रहदिशा पहावी!

मिडीया काय दाखवत राहील
पूर्वग्रह वाढवत राहील
कामापेक्षा विचारांत
वेळ जास्त घालवत राहील

फिरता फिरता या गावाला
करू जरा चहा-पाणी
टी.टी.एम.एम की ट्रीट कुणाची
ते ठरवू भेटूनच, संवादा अंती

आता फक्त जरा उत्तर शोधू म्हणतोय...

मी काय करतोय हे तुम्हाला का पहायचंय?
फेसबूक, इन्स्टा, व्हाॅट्स अॅप, माझं का बघायचंय?

-सम्प्रिः।