मकरावरल्या संक्रांतीचे
सण येतात
पतंग हवेत
झेप घेतात
काटाकाटीच्या स्पर्धेत
एकमेकांचे
मांजे कापून
भरदलावर उडत
गूल होत
कुठल्याश्या
झाडात.
फांदीवर.
अँटीनावर.
सळीवर.
वायरमध्ये.
अडकून पडतांना
चेहऱ्यावरच्या
कुत्सित हास्याच्या भावना
बघत
आताशा,
मी पतंग उडवणंच सोडून दिलंय...
आयुष्याचाच पतंग झालाय
त्याला उडवतंय कोण?
ते शोधतोय.
संक्रमण?
फार पूर्वीच होऊन गेलंय
गुंतलेला मांजा
न कापता
स्वतःलाच
सोडवता येईल कसा?
ते बघतोय
गाडी सुटली
त्या संध्याकाळी
संक्रात कोसळली होती
गाडी पोहचली माझ्या गावी.
रीळाला ढील देऊन
रीळ रीता करून
पतंग
भरदलावर सोडता
झाली होती
ती.
तेव्हापासून
सुटलेला मांजा
एकमेकांत गुंतत
भरदलात
पतंग भटकतोय...
गात,
'न कुठले नकाशी
न अनुमान काही'
संक्रांत...
प्रत्येक अक्षांशावर
कोसळत्ये
दररोज
त्या मांजाचं टोक
पायदळी तुडवलं गेलंय
अनेकींच्या...
मधला गुंता
वाढत गेलाय...
एखाद्या
झाडात.
फांदीवर.
अँटीनावर.
सळीवर.
वायरमध्ये.
कुठेतरी
अडकलेल्या मांज्यावर
वाऱ्याचे झुरके घेणारा
हा पतंग!
या पतंगाला
उडवणं
सोपं नव्हतं.
तिला कदाचित
जमलंच नसतं.
काचेची पूड करून,
मांज्यावर तार
मीच चढवली होती.
एका घावेत
ती,
पतंगच
सोडती झाली!
पायदळी तुडवल्या
मांज्याला
अजूनही काचेची धार आहे.
हेलकावे खाणारा
पतंग
अजूनही प्रतीक्षेत आहे.
मांज्यावरची काच
स्पर्शून
जाणीव होणाऱ्या
संवेदनशील.
नाजूक.
पण कणखर.
अश्या कुणी.
तिच्या...
आताशा,
मी पतंग उडवणंच
सोडून दिलंय...
आपल्या
मांज्यावरच्या धारेने
इतरांचे मांजे
कापल्यावर
भरदलावर
गूल होऊन
भटकत राहणारा
पतंग...
रोज कोसळणारी
संक्रांत...
गुंतणारा
मांजा...
सारं सारं...
जखमी करून
गेलंय...
कधीतरी
या कविता
लिहित्या...
बोटांना.
-सम्प्रिः।
सण येतात
पतंग हवेत
झेप घेतात
काटाकाटीच्या स्पर्धेत
एकमेकांचे
मांजे कापून
भरदलावर उडत
गूल होत
कुठल्याश्या
झाडात.
फांदीवर.
अँटीनावर.
सळीवर.
वायरमध्ये.
अडकून पडतांना
चेहऱ्यावरच्या
कुत्सित हास्याच्या भावना
बघत
आताशा,
मी पतंग उडवणंच सोडून दिलंय...
आयुष्याचाच पतंग झालाय
त्याला उडवतंय कोण?
ते शोधतोय.
संक्रमण?
फार पूर्वीच होऊन गेलंय
गुंतलेला मांजा
न कापता
स्वतःलाच
सोडवता येईल कसा?
ते बघतोय
गाडी सुटली
त्या संध्याकाळी
संक्रात कोसळली होती
गाडी पोहचली माझ्या गावी.
रीळाला ढील देऊन
रीळ रीता करून
पतंग
भरदलावर सोडता
झाली होती
ती.
तेव्हापासून
सुटलेला मांजा
एकमेकांत गुंतत
भरदलात
पतंग भटकतोय...
गात,
'न कुठले नकाशी
न अनुमान काही'
संक्रांत...
प्रत्येक अक्षांशावर
कोसळत्ये
दररोज
त्या मांजाचं टोक
पायदळी तुडवलं गेलंय
अनेकींच्या...
मधला गुंता
वाढत गेलाय...
एखाद्या
झाडात.
फांदीवर.
अँटीनावर.
सळीवर.
वायरमध्ये.
कुठेतरी
अडकलेल्या मांज्यावर
वाऱ्याचे झुरके घेणारा
हा पतंग!
या पतंगाला
उडवणं
सोपं नव्हतं.
तिला कदाचित
जमलंच नसतं.
काचेची पूड करून,
मांज्यावर तार
मीच चढवली होती.
एका घावेत
ती,
पतंगच
सोडती झाली!
पायदळी तुडवल्या
मांज्याला
अजूनही काचेची धार आहे.
हेलकावे खाणारा
पतंग
अजूनही प्रतीक्षेत आहे.
मांज्यावरची काच
स्पर्शून
जाणीव होणाऱ्या
संवेदनशील.
नाजूक.
पण कणखर.
अश्या कुणी.
तिच्या...
आताशा,
मी पतंग उडवणंच
सोडून दिलंय...
आपल्या
मांज्यावरच्या धारेने
इतरांचे मांजे
कापल्यावर
भरदलावर
गूल होऊन
भटकत राहणारा
पतंग...
रोज कोसळणारी
संक्रांत...
गुंतणारा
मांजा...
सारं सारं...
जखमी करून
गेलंय...
कधीतरी
या कविता
लिहित्या...
बोटांना.
-सम्प्रिः।
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा